.............Aúlla a la Luna, no te arrepentirás..............

The bard's song will remain

Myself, three personalities on my own

Two Clouds Considered to be so cool and calm. His role is the trickster, imparting lessons through his pranks, pranks that can be far from pleasant. Just as important is his ability to act as a voice of dissent or devil's advocate with far less fear of punishment. In a society as traditional and conservative, a free-thinking individual with the right to speak his or her mind is absolutely important, whether to encourage change or to reaffirm the current position through the challenges he provides. His duty is to provide a contrasting view, and also to help their friends find their quarry, or to elude their pursuers. He may also use humor to lighten the mood or break up arguments, often acting as an "omega" to turn hostilities toward themself.
Adopt a Dragon or pet of your own at http://www.thedragonisle.com!

dijous, 2 d’octubre del 2008

Per que no sempre es massa tard

En resposta a una recent publicació d'Isil aquí us deixo aquesta majestuosa cançó que ens recorda el per que hem de caure i el per que hem de tornar a llevar-nos. Sempre tindrem el record d'algú gravat sobre la pell encara que a vegades el mal que fa que s'escrigui amb foc pesa més que el sentiment que va causar l'escriptura. Disfruteu-la i feu-hi un pensament.







"Ens hem cremat les mans tants cops com ha calgut.
Hem mossegat el terra sempre que hem caigut
i si mai en algun dia he comès algun error
ara tot el que puc dir-te és que ho sento molt.


Però no hem de mirar enrere per poder sentir-nos bé
no hem de mirar enrere per saber tot el que hem fet.

Ara tinc la cara cremada pel vent.
També tinc els teus poemes escrits a la meva pell
si un dia et fan falta no pateixis, jo te'ls guardaré
si un dia et fan falta no pateixis, no els oblidaré
els tinc escrits a la pell.
Però saps molt bé que cal que anem de pressa
que potser no hi som a temps.

Vam marxar de casa ara fa molt temps
vam partir un dia que no feia vent.
Les veles no es movien el mar estava quiet
anàvem a la deriva a l'horitzó no es veia res.

No hem de mirar enrere per poder sentir-nos bé
no hem de mirar enrere per saber tot el que hem fet.

I totes les promeses que un dia ens vam fer
segellades amb la mirada d'aquell que només té fe
si un dia ens fan falta no pateixis, que jo les guardaré
si un dia et fan falta no pateixis, que no les oblidaré
les tinc escrites a la pell.

Però saps molt bé que cal que anem de pressa
que potser no hi som a temps.

Poemes i promeses
Poemes i promeses escrites a la pell
escrites a la pell

No hem de mirar enrere per poder sentir-nos bé
no hem de mirar enrere per saber tot el que hem fet.
No hem de mirar enrere per poder sentir-nos bé
no hem de mirar enrere per saber tot el que hem fet.


La tardor ha arribat començo a tenir fred
les hores se'm fan curtes i aquests temps són molts incerts
que la vida va de pressa i sento com s'escapa de les mans.

Que els poemes i promeses que aquell dia vam segellar
mai els oblidaré doncs saps molt bé que cal que anem de pressa
que potser no hi som a temps
que potser no hi som a temps
que potser no hi som a temps
que potser no hi som a temps. "

dilluns, 29 de setembre del 2008

Mis Días, ¿Vida?

Las arenas del tiempo, que escapan del reloj, se escabullen entre mis dedos y no puedo retenerlas;
y cuanto mas aprieto mis manos, más rápido desaparecen;
y caen en un mar de desolación y vacío
que por mucha arena que caiga nunca se llenará


D.r.D

dijous, 11 de setembre del 2008

Strange Wolrd. Could you guide me to?

"If you are all alone, and you don't know where to go to come and take a trip with me to..."

"the only place where you can dream..."

"My eyes grew heavy and my lips they could not speak
I tried to get up but I couldn't find my feet
She reassured me with an unfamilliar line..."

"You've got a face like a child, got a mind like a woman
your smile is warm and tender"

"They'll never know you
Nobody ever knows what to do
They'll never see you cry
They'll never know why"

"When your down.
You're feeling down and out.
It hurts the way you shout.
It doesn't make it easier"

"...this is the end of a tale that wasn't right..."

"Put on your armour
Ragged after fights
Hold up your sword
You're leaving the light
Make yourself ready
For the lords of the dark
They'll watch your way..."

"I can't remember anything
can't tell if this is true or dream
deep down inside I feel to scream
this terrible silence stops me "

I could bring the help you'll need

but

Could you help me


D.r.D

dissabte, 30 d’agost del 2008

La Llum apagada. Pensant en tu?

Aquí està la primera actualització en Català i com no podria ser de cap altra manera es una cançó de Sau, un grup de Rock Català de finals dels 80 i principis dels 90 on el cantant va morir de manera sospitosa durant un concert.

Aquí tradueixo la lletra per tots aquells que encara no us defenseu prou bé amb la meva llengua materna.

Quien, quien tiene el secreto, quien puede probar de parar el mundo.
Quien puede evitar que cada momento se vuelva un recuerdo.
El tiempo se lleva nuestros amantes, i los heroes de la infancia que nos han olvidado.
Sólo nos quedan todos los recuerdos que echamos en falta.
Tú me haces sentir parte de tu mundo, sólo con los días de cada día.
Tú nos haces sentir felices con poco, y el valor de los días de cada día.
Tú nos haces sentir.
Podemos dejarlo todo atrás, y coger lo que queremos.
Podemos parar y mirar atrás y ver lo que dejamos.
El tiempo va deprisa, segundo a segundo, y vamos nosotros tan poco a poco.
Sólo nos queda poder conservar nuestros recuerdos.


dilluns, 25 d’agost del 2008

Un Sueño, ¿una necesidad?

Tranquilamente dormía yo hasta que de repente me di cuenta de lo que estaba soñando. Siempre se da una situación en que eres consciente de que eso sólo puede pasar en un sueño. Pensaréis, ni idea de lo que pensaréis o, mejor dicho, no quiero escribir la de posibilidades de cosas que pensaréis. Pues eso me ha pasado. He soñado con una persona que conozco (que sí, que sí, que salíais muchas) y ha sido un sueño muy agradable. Ciertamente no había nada erótico excepto de la promesa de otra de las protagonistas del sueño de realizar una actuación de danza del vientre, pero el sueño se ha truncado antes, entre las sillas delante del escenario. Buff, necesito darle un nombre sino me será imposible darle forma a este mini relato. Utilizaría el nombre de Isil (Luna en élfico), pero tengo una amiga que lo usa de nick y no sería apropiado, así que usaré Iris que es un nombre que siempre me ha gustado, muchas veces cuando llueve lo vemos y creo que todos coincidimos en que es de una belleza magna. Aquí empieza el relato, aunque ya os he contado la mayoría, lo voy a escribir para ir practicando mi vocabulario.

Era alguna hora entre el atardecer y el anochecer, no paraba de ir para arriba y para abajo haciendo cosas en ese edificio donde había montones de personas preguntando y trabajando. Había que prepararlo todo para que hubiese el espectáculo de la Danza del Vientre. Todo estaba dispuesto, sólo quedaba saber si podría llegar a tiempo de verlo o no. Desaparezco de la escena y reaparezco ya relajado y sin prisa, casi es la hora, la bailarina ya está cambiada y preparando el escenario a su gusto, tenía el equipo de música preparado también y está hablando con dos chicas que ya están sentadas en las sillas frente al escenario. La hora se acerca y no somos más que esas dos chicas y yo sentados. Tardé un rato en reconocer a Iris. Llevaba el pelo más largo y se había pintado los ojos a modo de pintura egipcia. Me alegre de que estuviese allí y me acerque un poco más para poder conversar sin necesidad de estar dando gritos por toda la sala. Me senté a una silla de distancia en su misma fila y entonces reconocí también a la otra chica que estaba sentada dos filas más adelante y a la danzarina. Su sonrisa me cautivó de inmediato, me sentía bien hablando con ella. La hora se acercaba y por allí no había nadie más que nosotros cuatro. La danzarina llamó por teléfono y nomás colgar empezó a llenarse de gente el salón. Todo lo que entraba eran chicos u hombres, de vez en cuando se podía ver a una chica pero eran contadas excepciones.

Iris – Todo lo que entra son chicos
Yo – Bueno esta danza se inventó para entretener a los hombres, es normal
Iris – Pero esos tiempos ya pasaron
Yo – Pero la esencia es imborrable, esta danza tiene un algo que siempre atraerá más hombres que mujeres al espectáculo.
Iris – Vamos a ver que ya empieza la danza

De repente la miro y veo que está sentada a mi lado su sonrisa más radiante que nunca; sus ojos con un brillo travieso me dicen todo lo que necesito saber y no hay palabras que puedan explicarlo y apoya su cabeza en mi hombro para ver la danza… Es un sueño no hay duda.

Pero quiero soñarlo cada noche.
Para Iris, que sabe que soy demasiado bueno.