.............Aúlla a la Luna, no te arrepentirás..............

The bard's song will remain

Myself, three personalities on my own

Two Clouds Considered to be so cool and calm. His role is the trickster, imparting lessons through his pranks, pranks that can be far from pleasant. Just as important is his ability to act as a voice of dissent or devil's advocate with far less fear of punishment. In a society as traditional and conservative, a free-thinking individual with the right to speak his or her mind is absolutely important, whether to encourage change or to reaffirm the current position through the challenges he provides. His duty is to provide a contrasting view, and also to help their friends find their quarry, or to elude their pursuers. He may also use humor to lighten the mood or break up arguments, often acting as an "omega" to turn hostilities toward themself.
Adopt a Dragon or pet of your own at http://www.thedragonisle.com!

dissabte, 30 d’agost del 2008

La Llum apagada. Pensant en tu?

Aquí està la primera actualització en Català i com no podria ser de cap altra manera es una cançó de Sau, un grup de Rock Català de finals dels 80 i principis dels 90 on el cantant va morir de manera sospitosa durant un concert.

Aquí tradueixo la lletra per tots aquells que encara no us defenseu prou bé amb la meva llengua materna.

Quien, quien tiene el secreto, quien puede probar de parar el mundo.
Quien puede evitar que cada momento se vuelva un recuerdo.
El tiempo se lleva nuestros amantes, i los heroes de la infancia que nos han olvidado.
Sólo nos quedan todos los recuerdos que echamos en falta.
Tú me haces sentir parte de tu mundo, sólo con los días de cada día.
Tú nos haces sentir felices con poco, y el valor de los días de cada día.
Tú nos haces sentir.
Podemos dejarlo todo atrás, y coger lo que queremos.
Podemos parar y mirar atrás y ver lo que dejamos.
El tiempo va deprisa, segundo a segundo, y vamos nosotros tan poco a poco.
Sólo nos queda poder conservar nuestros recuerdos.


dilluns, 25 d’agost del 2008

Un Sueño, ¿una necesidad?

Tranquilamente dormía yo hasta que de repente me di cuenta de lo que estaba soñando. Siempre se da una situación en que eres consciente de que eso sólo puede pasar en un sueño. Pensaréis, ni idea de lo que pensaréis o, mejor dicho, no quiero escribir la de posibilidades de cosas que pensaréis. Pues eso me ha pasado. He soñado con una persona que conozco (que sí, que sí, que salíais muchas) y ha sido un sueño muy agradable. Ciertamente no había nada erótico excepto de la promesa de otra de las protagonistas del sueño de realizar una actuación de danza del vientre, pero el sueño se ha truncado antes, entre las sillas delante del escenario. Buff, necesito darle un nombre sino me será imposible darle forma a este mini relato. Utilizaría el nombre de Isil (Luna en élfico), pero tengo una amiga que lo usa de nick y no sería apropiado, así que usaré Iris que es un nombre que siempre me ha gustado, muchas veces cuando llueve lo vemos y creo que todos coincidimos en que es de una belleza magna. Aquí empieza el relato, aunque ya os he contado la mayoría, lo voy a escribir para ir practicando mi vocabulario.

Era alguna hora entre el atardecer y el anochecer, no paraba de ir para arriba y para abajo haciendo cosas en ese edificio donde había montones de personas preguntando y trabajando. Había que prepararlo todo para que hubiese el espectáculo de la Danza del Vientre. Todo estaba dispuesto, sólo quedaba saber si podría llegar a tiempo de verlo o no. Desaparezco de la escena y reaparezco ya relajado y sin prisa, casi es la hora, la bailarina ya está cambiada y preparando el escenario a su gusto, tenía el equipo de música preparado también y está hablando con dos chicas que ya están sentadas en las sillas frente al escenario. La hora se acerca y no somos más que esas dos chicas y yo sentados. Tardé un rato en reconocer a Iris. Llevaba el pelo más largo y se había pintado los ojos a modo de pintura egipcia. Me alegre de que estuviese allí y me acerque un poco más para poder conversar sin necesidad de estar dando gritos por toda la sala. Me senté a una silla de distancia en su misma fila y entonces reconocí también a la otra chica que estaba sentada dos filas más adelante y a la danzarina. Su sonrisa me cautivó de inmediato, me sentía bien hablando con ella. La hora se acercaba y por allí no había nadie más que nosotros cuatro. La danzarina llamó por teléfono y nomás colgar empezó a llenarse de gente el salón. Todo lo que entraba eran chicos u hombres, de vez en cuando se podía ver a una chica pero eran contadas excepciones.

Iris – Todo lo que entra son chicos
Yo – Bueno esta danza se inventó para entretener a los hombres, es normal
Iris – Pero esos tiempos ya pasaron
Yo – Pero la esencia es imborrable, esta danza tiene un algo que siempre atraerá más hombres que mujeres al espectáculo.
Iris – Vamos a ver que ya empieza la danza

De repente la miro y veo que está sentada a mi lado su sonrisa más radiante que nunca; sus ojos con un brillo travieso me dicen todo lo que necesito saber y no hay palabras que puedan explicarlo y apoya su cabeza en mi hombro para ver la danza… Es un sueño no hay duda.

Pero quiero soñarlo cada noche.
Para Iris, que sabe que soy demasiado bueno.

dimarts, 29 de juliol del 2008

Alcohol. Mi Soledad




La sencilla sensualidad de estar bajo tu presencia encandila hasta la más infima parte de mi existencia.


Bueno he recuperado una imagen que usé hace mucho tiempo atrás. Me siento solo. Bueno todos tenemos días así, ¿no?. Bueno si alguno no lo tiene que disfrute de los 7 días de la semana. Hoy es día de buscar musas en las sombras que pueblan mi mente. Toca desnudar a la neurona lentamente con calma, sin prisa, con paciéncia, paso a paso, poco a poco. Y cuando porfin esté desnuda ya no servirá para nada.

Esta soledad de estar rodeado de gente es ciertamente muy complicada. Quizá año a año se haga más soportable o quuizá me vuelva más y más ermitaño.

Separatista, Disidente!!

Cuando notas que no encajas lo mejor que puedes hacer es alzar el vuelo.


D.r.D

dimecres, 23 de juliol del 2008

¿Mi noche?

Ah, la noche.




Dulce canto de sirena que te aleja de ese astro que quema poco a poco sin que nadie se dé cuenta. Mi noche está plagada de lunas y plagada de estrellas, plagada de amigos, plagada de risas.

No siempre las noches fueron así.

Recuerdos de infancia vienen a mi mente para recordarme el pánico aterrador que le tenía al pasillo de mi casa cuando estaba oscuro. Recuerdo también que la noche nunca traía nada bueno... simplemente dormir y tener pesadillas...

Lamentablemente las pesadillas son, a día de hoy, las noticias que nos dan por la radio la televisión y los periódicos, son las opiniones de los políticos, son los políticos, son los que ciegos por la luz no saben apreciar la belleza de las sombras... las pesadillas son nuestra rutina... hasta que llega la noche.

Ah, la noche...


No permitas que los árboles no te dejen ver el bosque.

D.r.D

dijous, 10 de juliol del 2008

La Indiferencia, mi indiferencia

Muchas cosas me rondan la cabeza, mujeres, dinero, trabajo, amigos, sexo... y cuanto más pienso en ello, menos relevancia le veo a muchas de esas cosas.

Besar el escudo de una camiseta que te acabas de poner... es como besar a una persona que te presentan. Es un beso vacío sin sentimiento, mero reflejo de la sociedad... bueno la sociedad es un tema que trataremos otro año... si es que llegamos a tratarla.

Centrémonos en Mi indiferencia. Esa sensación que me acompaña 24 horas al día. Eso que siento cuando veo y leo noticias sobre no se cuantos muertos en no sé donde. recuerdo la muerte de mi abuela paterna... mis gafas de sol, mis auriculares mi música.. y ni una lágrima... Cuando murió mi abuelo materno... me acompañó una extraña sensación de abandono, pero lágrima ninguna... cuando murió mi abuela materna... pos vale... en la caja.

La sensación más fuerte de perdida fue cuando me dijeron lo del Tor, que ya había muerto... Flojera en los brazos, no poder mover ni el ratón del ordenador, cosquilleo constante en la barriga...

Que importancia tiene una persona que no verás nunca más, o no vas a querer ver más...

Da igual lo que yo diga... o lo que yo haga. La cosa esta que tenemos por sociedad nos marca unas pautas a seguir y si no las sigues eres un marginado porque nosotros mismos nos marginamos.

Nunca hagáis lo que yo hago, pero prestad atención a lo que yo os digo.

D.r.D